Ta strona używa cookie. Informacje o tym w jakich celach pliki cookie są używane znajdziesz w Polityce Prywatności.
W przeglądarce internetowej możesz określić warunki przechowywania i dostępu do cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.  
Zamknij

Satysfakcja z pracy a work-life balance

Zachowanie równowagi między obowiązkami zawodowymi i życiem prywatnym schodzi na dalszy plan. Ważniejsza jest przyjazna atmosfera i stabilność zatrudnienia.

Z raportu „Benefity pozapłacowe”, przygotowanego przez ARC Rynek i Opinie, wynika, że w ciągu ostatnich dwunastu lat zmieniło się znaczenie poszczególnych motywatorów pozapłacowych. Tzw. work-life balance, który był dla pracowników jednym z najważniejszych czynników, ustąpił miejsca przyjaznej atmosferze pracy. Wyprzedziły go również stabilnośćzatrudnienia, lokalizacja miejsca pracy i dogodny dojazd, rodzaj i forma zatrudnienia oraz możliwość rozwoju i awansu.

Zmienił się również sposób rozumienia równowagi między życiem zawodowym i prywatnym.

— W 2006 r., kiedy przeprowadzaliśmy badanie na ten temat po raz pierwszy, istniał tylko ogólny postulat równowagi miedzy życiem osobistym a zawodowym. Obecnie pracownicy wskazują na konkretne aspekty, które są dla nich ważne. Z naszych najnowszych badań wynika, że praca i życie osobiste uzupełniają się i w różny sposób komponują — w zależności od etapu życia pracownika — tłumaczy Łukasz Mazurkiewicz, prezes ARC Rynek i Opinia.

Z raportu wynika, że względem 2006 r. zwiększyło się znaczenie dostrzegania przez szefostwo potrzeb pracowników, tolerancja wobec życia osobistego i elastycznych godzin pracy. Wraz z możliwością oddzielenia pracy od życia osobistego to właśnie te elementy tworzą obecną definicję pojęcia work-life balance.

Z przeprowadzonego badania wynika, że w porównaniu z 2006 r. zwiększył się odsetek pracowników, którzy uważają, że zachowują „całkowitą równowagę między pracą a życiem osobistym” (z 28 proc. do 32 proc.). Jednocześnie potroiła się grupa osób, które uważają, że zupełnie nie zachowują tej równowagi (z 2 proc. do 6 proc.). Reszta respondentów udzielała pośrednich odpowiedzi („raczej zachowuję” lub „raczej nie zachowuję”).

Okazuje się, że równowagę częściej deklarują mężczyźni, pracownicy w przedziale wiekowym 26-45 lat oraz osoby z wyższym wykształceniem. Niezależnie od płci i poziomu wykształcenia spadła jednak ogólna satysfakcja z warunków pracy.

Autorzy raportu zapytali ankietowanych, co pomogłoby im osiągnąć wymarzoną równowagę. Elastyczne godziny pracy, choć wciąż najbardziej popularne wśród respondentów (42 proc. w 2018 r.), straciły na znaczeniu, podobnie praca zdalna i zakładanie własnej firmy. Jedynym czynnikiem, który w dwunastoletniej perspektywie odnotował wzrost, była „praca na część etatu” (z 12 proc. do 17 proc.).

Źródło: www.pb.pl

Pełny artykuł dostępny na stronie: https://www.pb.pl/satysfakcja-z-pracy-a-work-life-balance-908557

Komentarze